Το 1997 ο Αρτσιόμ Ράτζκοφ ήταν 12 ετών και κατά πάσα… βεβαιότητα δεν είχε ελληνικά μουσικά ακούσματα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Εκείνη τη χρονιά ο Χρήστος Κυριαζής κυκλοφόρησε το τραγούδι «Άλλο τι θέλω, άλλο τι μπορώ», το οποίο ταιριάζει γάντι στην περίπτωση του Άρη (και) αυτήν τη σεζόν.
Μετά το εκτός έδρας 1-0 επί της Krasava ΕΝΥ, την πρώτη νίκη της ομάδας του στο τρέχον πρωτάθλημα, ο Λευκορώσος τόνισε μεν πως η «ελαφρά ταξιαρχία» χρήζει βελτίωσης, συμπλήρωσε ωστόσο πως «η ουσία είναι ότι θέλουμε να είμαστε στους διεκδικητές του τίτλου».
Η επιθυμία μπορεί να υπάρχει και είναι θεμιτό για τον λεμεσιανό σύλλογο να έχει μεγαλεπήβολους στόχους. Το θέμα προκύπτει, όταν οι εμφανίσεις της ομάδας απέχουν πολύ από το να υποστηρίξουν την επιδίωξη και υλοποίηση των στόχων αυτών.
Απέναντι στην ουραγό και άνευ βαθμού Krasava ΕΝΥ, μια ομάδα που επίσης άλλαξε ριζικά το ρόστερ της το περασμένο καλοκαίρι, ο Άρης ήταν επιεικώς μέτριος και, αν δεν υπήρχε εκείνη η μία μαγική στιγμή (το «σπάσιμο» της μπάλας με τη μία του Λέμπι στον Εφαγκέ στη φάση του γκολ), θα αποχωρούσε πιθανότατα από το «Αμμόχωστος-Επιστροφή» με το 0-0, για το οποίο δεν θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει πειστικά ότι ήταν άδικο.
Η «ελαφρά ταξιαρχία» αναλώθηκε σε μια ανούσια οπτική υπεροχή και εκτός από συνδυασμούς και αυτοματισμούς έδειξε να στερείται και του στρατηγικού πλάνου, προκειμένου να διασπάσει την αντίπαλη άμυνα από νωρίς, και να επιβάλλει τον ρυθμό και το παιχνίδι της.
Και μολονότι παραδέχτηκε την επιθετική δυσλειτουργία της ομάδας του στο πρώτο ημίχρονο, ο Ράτζκοφ επέλεξε να παρέμβει στο παιχνίδι μόλις στο 65’ (είσοδος Ελ Αλάτσι) κι ακολούθως στο 80’ (είσοδος Νίκολιτς και Λέμπι).
Οι τρεις βαθμοί μπήκαν στο σακούλι, ωστόσο το αποτέλεσμα μετρά μόνον στον βαθμό που αποτελεί προϊόν μιας διαδικασίας σταδιακής και διαρκούς προόδου. Στο «Αμμόχωστος-Επιστροφή» ο Άρης δεν είχε την απόδοση μιας ομάδας που βελτιώνεται, έστω και σε αργό ρυθμό.
Και ακριβώς γι’ αυτό ηχεί παράδοξο (και ανησυχητικό) ο προπονητής του να μιλά για διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Διότι επί του παρόντος το χάσμα ανάμεσα στο «θέλω» και στο «μπορώ» είναι υπερβολικά μεγάλη.
