Την τελευταία ημέρα του περασμένου Ιανουαρίου η Ανόρθωση ανακοίνωνε επίσημα την ένταξη του Στάιν Μίντεντορπ στο έμψυχο δυναμικό της.
Ελάχιστοι θυμούνται ότι ο Ολλανδός μέσος είχε αποκτηθεί με το καθεστώς του άνεργου, ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή κάτω των 21 ετών. Ήταν μια κίνηση για να δοθεί βάθος στο ρόστερ κι ένα «στοίχημα» της «Κυρίας» στην προοπτική εξέλιξης του παίκτη.
Λίγους μήνες αργότερα, η επέκταση της συνεργασίας των δύο πλευρών έως τον Μάιο του 2029 μπορεί να ιδωθεί ως μια επιβεβαίωση ότι το στοίχημα κερδήθηκε, ότι ο σύλλογος της Αμμοχώστου χτύπησε φλέβα χρυσού και «ψάρεψε»… λαβράκι.
Είναι αληθές πως η παρουσία του Μίντεντορπ στο β’ μισό της σεζόν άφησε υποσχέσεις κι αξιολογήθηκε θετικά. Είναι όμως εξ ίσου αληθές πως ρόλο στην τριετή ανανέωση συμβολαίου έπαιξε και η λειψανδρία της Ανόρθωσης στη μεσαία γραμμή.
Με τον Σένσι να έχει αποχωρήσει, με τον Αρτυματά να ανακάμπτει από σοβαρό τραυματισμό, με τον Ιωάννου παροπλισμένο με τον ίδιο σοβαρό τραυματισμό, γίνεται αντιληπτό πως οι ποιοτικές επιλογές στη μεσαία γραμμή περιορίζονται δραματικά.
Και αυτή η παράμετρος μέτρησε αποφασιστικά στο ζύγι.
