Εκνευριστικό, άθλιο και μικροπρεπές, όχι με αυτή τη σειρά απαραιτήτως, να τον βλέπεις να θεωρεί δεδομένο το δικαίωμά του να «χωθεί» στην επίσημη φωτογραφία της απονομής του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Το αφεντικό της FIFA Τζάνι Ινφαντίνο προσπάθησε κάπως να σώσει τα προσχήματα (αργά το θυμήθηκε…) σε μια επική στιγμή «πρόεδρε, σε παρακαλώ, πάμε παραπέρα, αν θες, αν μπορείς, αν…», αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ σιγά μην τον άκουγε, το “photobombing” ποτέ ξανά δεν ήταν τόσο θλιβερό – αν και το είχε ξανακάνει πέρυσι, στο Μουντιάλ Συλλόγων, με την Τσέλσι. Έστω λοιπόν στο δεξί άκρο του κάδρου, η Ιστορία τον απαθανάτισε σε μια στιγμή που δεν είχε καμία δουλειά να είναι παρών.
Τι ύβρις και αλαζονεία να θέλει να γίνει κομμάτι του θριάμβου των Ισπανών -που μην ξεχνάμε, τους έβριζε προ ολίγων ημερών ως λαό στη σύνοδο του ΝΑΤΟ («κακοί, αξιοθρήνητοι άνθρωποι», τους χαρακτήρισε). Θα ήταν βέβαια αφελές να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από κάποιον που θεωρεί πως ο κόσμος όλος του ανήκει, ότι το μόνο που μετράει είναι το δίκαιο του ισχυρού και ότι τα πάντα είναι μπίζνες. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό ήταν ακόμα ένα σκηνικό που επιβεβαίωσε πως το ποδόσφαιρο χάνει όλο και περισσότερα κομμάτια από τη ψυχή του.
Η FIFA δέχτηκε να «γελοιοποιηθεί» με αντάλλαγμα τα κέρδη-ρεκόρ που κατεγράφησαν, άνω των 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ινφαντίνο έγινε ο “Yes Sir” του Αμερικανού προέδρου με πρωτοφανή σκηνικά όπως η διαγραφή της κόκκινης κάρτας του Μπάλογκαν -ευτυχώς το Βέλγιο απάντησε στο γήπεδο διαλύοντας τις ΗΠΑ και έσωσε, υπό μια έννοια, την τιμή του ποδοσφαίρου.
Κι όμως το Μουντιάλ του content έμεινε… κενό
Το παιχνίδι εξελίσσεται πέρα από αθλητικά, ως θέαμα και ως προϊόν. Δεν θα ήταν ρεαλιστικό να ζητάμε να μένουν όλα ίδια, όπως παλιά, όπως τα μάθαμε. Ούτε και σωστό. Αν δεν κινείσαι, αν δεν προχωράς, μένεις στάσιμος, ξεπερνιέσαι. Ειδικά η νεότερη γενιά θεατών θέλει περισσότερο το κομμάτι του show, κάτι που να κρατάει συνεχώς ζωντανό το ενδιαφέρον και να γεννά content αφού όλα καταλήγουν στα social media.
Όμως (θα έπρεπε να) υπάρχει ένα όριο στο πόσο «τεντώνεις» τα πράγματα, στο πόσο επεμβαίνεις. Τα hydration break έγιναν το σύμβολο της δυσαρέσκειας πολλών θεατών σε αυτό το Μουντιάλ, αλλά ήταν ως και… πταίσμα μπροστά σε αυτό το «τι ήταν αυτό ρε παιδιά;» που συνόδεψε το ημίχρονο του χθεσινού τελικού. «Μου αρέσουν οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν, αλλά συγγνώμη κιόλας, αυτό ήταν μια αηδία», είπε ο Γουέιν Ρούνεϊ, απηχώντας τις σκέψεις και τα συναισθήματα εκατομμυρίων ακόμα ανθρώπων εκεί έξω.
Και δεν μιλάμε καν για το αισθητικό σκέλος -αυτό είναι θέμα γούστου. Οι Αμερικανοί προσέγγισαν τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου όπως θα έκαναν στο δικό τους Super Bowl. Με βάση μάλιστα τη λογική και τις συνήθειες τους, παίζει σοβαρά να ένιωσαν πως ήταν ως και μαζεμένοι στο τι παρουσίασαν. Στην πραγματικότητα συνεχίζουν να μην καταλαβαίνουν το soccer και προσπαθούν να το «αμερικανοποιήσουν», να το φέρουν στα μέτρα τους για να βγάλουν ένα κάποιο νόημα.
Το ποδόσφαιρο έγινε το πιο δημοφιλές σπορ στον κόσμο λόγω του λαϊκού και οικουμενικού του χαρακτήρα. Εδώ και πολλά χρόνια συντελείται μια μετάλλαξη. Το να πας στο γήπεδο, σε τέτοια γεγονότα, δεν απευθύνεται πια στο μέσο άνθρωπο. Οι τιμές των εισιτηρίων σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν πέρα από κάθε προηγούμενο. Η κυνική απάντηση είναι πως αφού βρίσκονται αγοραστές και κοινό, τότε η συζήτηση τελειώνει εκεί -νόμος προσφοράς και ζήτησης. Πόσο όμως γερές βάσεις έχει αυτό; Πόσο όντως κοιτάει μπροστά και υπηρετεί το καλό του αθλήματος;
Γεμίσαμε τύπους που «είδαν φως και μπήκαν», σαν πολλούς από τους δεκάδες celebrities που μας έδειχνε και μας ξαναέδειχνε ο τηλεοπτικός φακός, οι οποίοι όμως δεν ήταν «εκεί» επειδή αγαπούν το ποδόσφαιρο αυτό καθαυτό, αλλά γιατί επιζητούν παντού και πάντα το «νταβαντούρι», την προβολή.
Το τέλος των ψευδαισθήσεων
Οι ΗΠΑ, όπως είπε με στόμφο ο Τραμπ, θα κυνηγήσουν ξανά να διοργανώσουν Παγκόσμιο Κύπελλο. Το επόμενο ανοιχτό παράθυρο είναι το 2038. «Αυτή τη φορά μόνοι μας, χωρίς το Μεξικό και τον Καναδά», συμπλήρωσε με πρεμούρα και το κλασικό του υφάκι. Γιατί αυτό τον είχε χαλάσει περισσότερο, ότι έπρεπε τρόπον τινά να μοιραστεί τη δόξα. Ο άνθρωπος που ονειρεύεται να κάνει όλον τον πλανήτη πολιτεία της Αμερικής και με κακομαθημένο ινάτι ενσαρκώνει το «τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα» δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει χαμπάρι από την αληθινή ουσία του ποδοσφαίρου – είναι προφανές. Το κακό είναι πως έτσι όπως πάνε τα πράγματα, στο μέτρο που αναλογεί, διαμορφώνεται ένα ζοφερό μέλλον που αυτό θα είναι o κανόνας.
Δεν αιθεροβατούμε. Η πολιτική πάντα έχωνε τη μύτη της στο ποδόσφαιρο, η διαφθορά και τα συμφέροντα πάντα ήταν πολύ μεγάλα και «παρεμβατικά», έχουν γίνει «τέρατα» και σε προηγούμενα Μουντιάλ. Όμως έμενε, ακόμα κι έτσι, ένα «ψίχουλο» στον κόσμο πως διατηρεί δικό του, στην καρδιά του, κάτι από το σπορ. Έστω ως παρηγοριά, ψευδαίσθηση. Τώρα όμως, με γοργούς ρυθμούς, σβήνει και αυτό.
