Σε μια τοποθέτηση που αναμένεται να συζητηθεί έντονα στον χώρο του κυπριακού ποδοσφαίρου, ο Δημήτρης Γρηγόρη ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την Επιτροπή της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΟΠ για θέματα διαιτησίας.
Ο ίδιος θέλησε να δώσει δημόσια εξηγήσεις για την απόφασή του, ξεκαθαρίζοντας πως δεν πρόκειται για αντίδραση σε κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι, διαιτητική απόφαση ή σωματείο, αλλά για μια επιλογή που, όπως σημειώνει, αφορά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο συγκεκριμένος θεσμός.
Η ανακοίνωση του:
Παραιτούμαι από την Επιτροπή της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΟΠ για θέματα διαιτησίας. Ενημέρωσα πρώτα τον Πρόεδρο της ΚΟΠ. Τώρα ενημερώνω τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Θέλω να πω και δημόσια το γιατί, καθαρά και χωρίς υπονοούμενα. Η απόφασή μου δεν έχει να κάνει με έναν αγώνα, μια φάση, έναν διαιτητή ή κάποιο σωματείο. Είναι θεσμική, και μιλώ μόνο για τον εαυτό μου.
Δεν είναι κάτι που μου ήρθε ξαφνικά. Εδώ και μήνες έθετα τα ίδια πράγματα, γραπτώς και προφορικά, μέσα στην Επιτροπή και στον ίδιο τον Πρόεδρο της ΚΟΠ. Ζήτησα να αλλάξουν. Το επανέλαβα. Δεν άλλαξε τίποτα.
Μια Επιτροπή που δεν ενημερώνεται, δεν συζητά και δεν ελέγχει, δεν είναι Επιτροπή. Είναι βιτρίνα. Και δεν το λέω αόριστα. Ως Πρόεδρος της Επιτροπής, ο Φοίβος Βάκης είχε στην πράξη τον κεντρικό ρόλο, και η λειτουργία της είχε καταλήξει σε μεγάλο βαθμό σε one-man show. Σοβαρά θέματα προχωρούσαν χωρίς εμάς, και τα μαθαίναμε ύστερα, αν τα μαθαίναμε. Δεν δέχομαι να έχω ευθύνη για αποφάσεις στις οποίες δεν είχα λόγο. Και στη διαιτησία αυτό μετράει διπλά. Οι διαιτητές πρέπει να κρίνονται από κανόνες. Όχι από ένα πρόσωπο. Δεν λέω ότι κάποιος δίνει εντολές σε διαιτητές, λέω ότι το ίδιο το σύστημα δεν πρέπει να αφήνει χώρο ούτε καν για την υποψία.
Και όταν λέμε διαιτησία, δεν εννοούμε μόνο τον διαιτητή που σφυρίζει. Εννοούμε τους βοηθούς, τον VAR, τους τέταρτους, τους παρατηρητές, αλλά και όσους κάνουν τους ορισμούς, όσους αξιολογούν, όσους εκπαιδεύουν, όσους στο τέλος αποφασίζουν. Εκεί, εδώ και χρόνια, χωλαίνει η Ομοσπονδία. Τα ίδια προβλήματα γυρίζουν κάθε χρόνο, αλλά στα κρίσιμα πόστα μένουν τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιοι μηχανισμοί, οι ίδιες νοοτροπίες. Και από πίσω κρατούν τα νήματα άνθρωποι που κάθονται χρόνια στις ίδιες θέσεις, χωρίς κανείς ουσιαστικά να τους ελέγχει. Δεν θα πω ονόματα. Ο χώρος τα ξέρει πολύ καλά.
Δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετικό μέλλον από το ίδιο σύστημα και τα ίδια πρόσωπα που μας έφεραν μέχρι εδώ. Δεν μπορείς να ζητάς από αυτούς που έστησαν ή συντήρησαν ένα αποτυχημένο μοντέλο να είναι ξαφνικά και η λύση του. Δεν αλλάζεις τη διαιτησία αλλάζοντας μόνο το πρόσωπο στην κορυφή, όταν από κάτω μένει το ίδιο σύστημα. Δεν υπάρχουν ισόβιες θέσεις στη διαιτησία. Ούτε για τους διαιτητές. Ούτε για τους παρατηρητές. Ούτε για αυτούς που τους αξιολογούν και τους διοικούν.
Γιατί ο έλεγχος δεν μπορεί να σταματά στους διαιτητές. Πρέπει να ελέγχονται και οι παρατηρητές· οι εκθέσεις τους δεν είναι ευαγγέλιο. Αν ένας παρατηρητής δεν δει ένα σοβαρό λάθος, ή αξιολογήσει άδικα έναν διαιτητή, πρέπει να ελέγχεται και η δική του δουλειά. Ποιος ελέγχει αυτόν που κάνει τον έλεγχο; Ποιος επέλεξε; Ποιος εκπαίδευσε; Ποιος αξιολόγησε; Ποιος λογοδοτεί όταν το ίδιο σύστημα βγάζει κάθε χρόνο τα ίδια προβλήματα;
Το ίδιο ισχύει και με τις συνέπειες. Λάθη θα υπάρχουν πάντα , ατιμωρησία δεν πρέπει. Σε σοβαρές, επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις, το να μείνει κάποιος έξω για έναν-δυο αγώνες και μετά να γυρίσει σαν να μην έγινε τίποτα, δεν στέλνει κανένα μήνυμα. Γιατί το πρόβλημα της κυπριακής διαιτησίας δεν είναι μόνο το λάθος. Είναι και το τι γίνεται μετά το λάθος.
