Ο στόχος (βλέπε πρόκριση) επετεύχθη, αλλά δίχως υπερβολή ήταν το μοναδικό θετικό για την ΑΕΚ στην εντός έδρας αναμέτρηση με τον Ακρίτα Χλώρακας.
Το παιχνίδι του κυπέλλου προοριζόταν να λειτουργήσει ως ευκαιρία για μια πειστική εμφάνιση και άνετη νίκη (αναγκαίες τόσο ως αντίδραση στην ισοπαλία με τον Άρη όσο και ως πρόβα τζενεράλε εν όψει Ομόνοιας) και για χρόνο συμμετοχής σε εφεδρείες, προκειμένου να αποκτήσουν αγωνιστικό ρυθμό.
Ό,τι κι αν είχε σχεδιάσει ο Ρουμπέν Σεγές, δεν βγήκε στο ελάχιστο. Η ομάδα του ουδέποτε μπήκε στο πνεύμα της αναμέτρησης, ουδέποτε επέβαλε τον ρυθμό της, ουδέποτε πέρασε στον αντίπαλο το μήνυμα ότι όλα εξαρτώνται από την ίδια. Τουναντίον, εμφανίστηκε νοητικά απροετοίμαστη, υπερβολικά ευάλωτη και έδωσε δικαιώματα που επέτρεψαν στον Ακρίτα να παραμείνει μέχρι τέλους γερά στο κόλπο της πρόκρισης.
Η εμφάνιση ήλθε να λειτουργήσει ως κορωνίδα των μη πειστικών εμφανίσεων που στις πρώτες δύο αγωνιστικές καλύφθηκαν από την αποτελεσματικότητα, όμως αρχής γενομένης από την εντός έδρας ήττα με την Πάφο έδειξαν πως θέτουν σε κίνδυνο την κατάκτηση βαθμών ακόμη και απέναντι σε υποδεέστερους αντιπάλους (βλέπε Ομόνοια 29Μ και Ομόνοια Αραδίππου).
Το «κερασάκι στην τούρτα» για τους Λαρνακείς ήταν η αποβολή με απευθείας κόκκινη του Νικολάς Αντερέγκεν, ο οποίος συμπλήρωσε τρία διαδοχικά παιχνίδια με γκολ, αλλά θα λείψει από το επερχόμενο ντέρμπι με την πρωταθλήτρια.
Η απώλειά του συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο τι σηματοδότησε για τους «κιτρινοπράσινους» ο αγώνας της Τετάρτης. Πήγαν σε αυτόν για μαλλί (για να πάρουν την πρόκριση και να καταγράψουν μια σειρά από επιμέρους κέρδη) και έφυγαν κουρεμένοι (αγωνιστικά και ψυχολογικά λαβωμένοι και σαφώς πιο προβληματισμένοι εν όψει συνέχειας).
