Βόμβα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο! Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την Εθνική Πορτογαλίας, βάζοντας τέλος σε μία μυθική διαδρομή 23 ετών με τη φανέλα της χώρας του.
Ο 41χρονος σούπερ σταρ δεν περίμενε την ανακοίνωση των επιλογών του Ζόρζε Ζεσούς και το πρωί της Πέμπτης γνωστοποίησε μέσω των social media την απόφασή του, συνοδεύοντας την ανάρτησή του με ένα λιτό αλλά ιδιαίτερα φορτισμένο μήνυμα: «Η Πορτογαλία θα είναι πάντα μέσα μου».
«Προς τους Πορτογάλους. Ήρθε η στιγμή να κρεμάσω το νούμερο 7 της εθνικής μας ομάδας. Ποτέ δεν ένιωσα ότι ήταν αποκλειστικά δικό μου, αλλά για 23 χρόνια είχα το προνόμιο και την ευθύνη να το φοράω», ανέφερε μεταξύ άλλων στο μήνυμά του.
Διαβάστε ολόκληρο το μήνυμα του Κριστιάνο Ρονάλντο
«Προς όλους τους Πορτογάλους,
Έφτασε η μέρα να παραδώσω τη φανέλα με το νούμερο 7 της εθνικής ομάδας, της ομάδας όλων μας. Ποτέ δεν ένιωσα ότι αυτή η φανέλα ανήκε αποκλειστικά σε μένα. Όμως, για 23 χρόνια είχα το προνόμιο και την ευθύνη να τη φοράω, να την υπερασπίζομαι και να την κουβαλάω μαζί μου στα γήπεδα όλου του κόσμου.
Σήμερα έφτασε η στιγμή να την παραδώσω στις επόμενες γενιές. Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, γιατί υπάρχουν αποφάσεις που δεν τις παίρνεις μόνο με το μυαλό, αλλά και με την καρδιά.
Ολοκληρώνεται μια διαδρομή που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 και άλλαξε για πάντα τη ζωή μου. Όταν κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι όλα όσα έζησα με την εθνική ομάδα, δεν βλέπω μόνο αγώνες, γκολ, ρεκόρ ή τρόπαια. Βλέπω ανθρώπους. Βλέπω μετανάστες που, για 90 λεπτά, ένιωθαν την Πορτογαλία λίγο πιο κοντά τους.
Βλέπω εκατομμύρια Πορτογάλους που δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά, αλλά που έγιναν μέρος της ζωής μου. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο είναι οι άνθρωποι.
Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου στην εθνική ομάδα, προσπαθούσα να ξεπερνώ τα όριά μου. Ήθελα να κερδίζω, ήθελα να είμαι ο καλύτερος, ήθελα να γράψω ιστορία.
Ήμουν πάντα απαιτητικός με τον εαυτό μου. Πάντα ήθελα περισσότερα, πάντα πίστευα ότι μπορούσαμε να φτάσουμε ακόμα πιο μακριά. Και έδωσα ό,τι είχα για αυτή τη φανέλα.
Υπήρξαν τέλεια απογεύματα και βράδια, υπήρξαν νίκες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Υπήρξαν και ήττες που ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να θυμηθώ. Έκανα κι εγώ λάθη, υπέφερα κι εγώ, υπήρξαν στιγμές που δεν κατάφερα να προσφέρω στους Πορτογάλους αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσαν.
Όμως, δεν τα παράτησα ποτέ. Και πάνω απ' όλα, δεν έπαψα ποτέ να νιώθω περήφανος που εκπροσωπούσα την Πορτογαλία.
Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα μερικά πολύ απλά πράγματα. Τα γκολ περνούν, τα τρόπαια μένουν στα μουσεία, τα ρεκόρ κάποια στιγμή καταρρίπτονται. Υπάρχει, όμως, κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να σβήσει: η θέση που κατέχουμε στις καρδιές των ανθρώπων.
Αν έστω και μία φορά σας έκανα χαρούμενους, αν έστω και ένα γκολ μου σας έκανε να αγκαλιάσετε κάποιον, να ξεχάσετε μια έγνοια και να νιώσετε απλώς περηφάνια για τη χώρα μας, τότε άξιζαν όλα.
Γιατί αυτό σημαίνει επίσης να είσαι Πορτογάλος. Υποφέρουμε μαζί, σηκωνόμαστε ξανά μαζί.
Πιστεύουμε ξανά.
Η Πορτογαλία θα έχει πάντα ανάγκη από νέους που ονειρεύονται, από ποδοσφαιριστές που δεν τα παρατούν ποτέ, από νέες γενιές που πιστεύουν ότι μπορούν να φτάσουν εκεί όπου δεν έχει φτάσει κανείς.
Γιατί μια χώρα που συνεχίζει να αναδεικνύει νέους ήρωες είναι μια χώρα που δεν σταματά ποτέ να πιστεύει στον εαυτό της.
Στους συμπαίκτες μου σε αυτή τη διαδρομή, θέλω να απευθύνω ένα ξεχωριστό ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ για κάθε τρέξιμο, για κάθε αγκαλιά, για κάθε διαφωνία, για κάθε στιγμή σιωπής πριν μπούμε στον αγωνιστικό χώρο. Για κάθε νίκη που πανηγυρίσαμε μαζί και για κάθε ήττα που μας έκανε πιο δυνατούς.
Είχα το προνόμιο να είμαι ο αρχηγός σας. Κανένας αρχηγός, όμως, δεν προχωρά μόνος του. Και εσείς είστε μέρος της ιστορίας μου.
Σε όλους τους προπονητές, τους παράγοντες, τους γιατρούς, τους φυσικοθεραπευτές, τους φροντιστές, τους εργαζόμενους και τους τόσους ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια, ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Πολλοί από εσάς δεν εμφανιστήκατε ποτέ σε αυτές τις φωτογραφίες. Όμως, χωρίς εσάς, καμία από αυτές τις φωτογραφίες δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
Στην οικογένειά μου, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το όνειρο. Σας ευχαριστώ που κατανοήσατε τις απουσίες, τις θυσίες και τις στιγμές που η εθνική ομάδα έπρεπε να καταλάβει έναν χώρο στη ζωή μου που ανήκε και σε εσάς.
Αν έφτασα τόσο μακριά, ήταν επειδή πορευτήκαμε πάντα χέρι χέρι.
Και στους Πορτογάλους, σε όλους τους Πορτογάλους που βρίσκονται διασκορπισμένοι σε ολόκληρο τον κόσμο, θέλω να πω ένα τελευταίο πράγμα.
Υπάρχει μια εικόνα που θα κουβαλάω πάντα μέσα μου.
Η στιγμή που αρχίζει να ακούγεται ο εθνικός ύμνος.
Κοιτάζω γύρω μου, βλέπω τους συμπαίκτες μου, βλέπω τις εξέδρες, βλέπω παιδιά, μητέρες, πατέρες και παππούδες. Βλέπω Πορτογάλους που ταξίδεψαν από τόσο μακριά μόνο και μόνο για να βρίσκονται εκεί.
Και για εκείνα τα λίγα λεπτά, παύουν να υπάρχουν οι διαφορές μεταξύ μας.
Δεν υπάρχουν σύλλογοι, δεν υπάρχουν χρώματα, δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, δεν υπάρχουν επαγγέλματα, δεν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.
Υπάρχει μόνο ένα πάθος.
Η Πορτογαλία.
Αυτό είναι το συναίσθημα που θα κουβαλάω μαζί μου για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Σήμερα ολοκληρώνεται η πορεία μου μέσα στους αγωνιστικούς χώρους με την εθνική ομάδα. Αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά, περήφανος για τη διαδρομή που διένυσα και έχοντας τη συνείδησή μου ήσυχη ότι έδωσα ό,τι είχα για την Πορτογαλία.
Όμως, δεν θα πάψω ποτέ να είμαι ένας από εσάς. Θα συνεχίσω να αγωνιώ, να συγκινούμαι και να πανηγυρίζω κάθε νίκη της Πορτογαλίας.
Πέρασα τη ζωή μου δουλεύοντας για να γίνω ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Σήμερα καταλαβαίνω ότι η μεγαλύτερη νίκη μου ήταν πως αξιώθηκα να εκπροσωπήσω την καλύτερη χώρα του κόσμου.
Σας ευχαριστώ για αυτά τα 23 χρόνια.
Σας ευχαριστώ που πιστέψατε σε μένα.
Σας ευχαριστώ που μου δώσατε τη δυνατότητα να ζήσω ένα όνειρο που ξεκίνησε όταν ήμουν απλώς ένα μικρό αγόρι στη Μαδέιρα, που έτρεχε πίσω από μια μπάλα.
Η φανέλα με το νούμερο 7 μένει. Η περηφάνια που ένιωσα φορώντας τη θα μου ανήκει για πάντα.
Η Πορτογαλία θα είναι πάντα μέσα μου.
Εις το επανιδείν,
Κριστιάνο Ρονάλντο».
Έτσι κλείνει ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια στην ιστορία του διεθνούς ποδοσφαίρου. Ο Ρονάλντο αποχωρεί από την εθνική ομάδα έχοντας καταγράψει 234 συμμετοχές και 146 γκολ, ενώ πανηγύρισε τρεις μεγάλους τίτλους: το αξέχαστο Euro 2016 και δύο κατακτήσεις του Nations League.
Η σχέση του με την εθνική ομάδα άρχισε στις 20 Αυγούστου 2003, όταν σε ηλικία μόλις 18 ετών έκανε το ντεμπούτο του ως αλλαγή απέναντι στο Καζακστάν. Το πρώτο του διεθνές γκολ ήρθε λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, στο Euro 2004 απέναντι στην Ελλάδα.
Από εκείνο το σημείο και έπειτα, ο Ρονάλντο έγινε το κεντρικό πρόσωπο της Πορτογαλίας για περισσότερες από δύο δεκαετίες.
Το 2006 αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ το 2007 φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Στο Euro 2012 οδήγησε την Πορτογαλία μέχρι τα ημιτελικά, πριν έρθει το μεγάλο όνειρο του 2016.
Στον τελικό του Παρισιού απέναντι στη Γαλλία τραυματίστηκε νωρίς και αναγκάστηκε να αποχωρήσει, όμως είδε τους συμπαίκτες του να επικρατούν με 1-0 στην παράταση και να χαρίζουν στην Πορτογαλία τον πρώτο μεγάλο τίτλο της ιστορίας της.
Τρία χρόνια αργότερα ακολούθησε η πρώτη κατάκτηση του Nations League, ενώ το 2025 ο Ρονάλντο σήκωσε για δεύτερη φορά το συγκεκριμένο τρόπαιο με την εθνική ομάδα.
Στο μεταξύ, είχε καταρρίψει σχεδόν κάθε μεγάλο ρεκόρ σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Έγινε ο πρώτος άνδρας ποδοσφαιριστής που έφτασε τις 200 διεθνείς συμμετοχές, ο πρώτος που σκόραρε σε πέντε διαφορετικά Euro και αργότερα ο πρώτος που βρήκε δίχτυα σε έξι Παγκόσμια Κύπελλα.
Στο Μουντιάλ του 2026 πέτυχε δύο γκολ απέναντι στο Ουζμπεκιστάν και έφτασε τα δέκα συνολικά σε τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου, ξεπερνώντας την προηγούμενη πορτογαλική επίδοση του Εουσέμπιο. Στη συνέχεια σκόραρε και για πρώτη φορά σε νοκ άουτ παιχνίδι Μουντιάλ, απέναντι στην Κροατία.
Οι τελευταίοι μήνες της παρουσίας του στην εθνική ομάδα σημαδεύτηκαν από την ένταση στη σχέση του με τον Ζόρζε Ζεσούς. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο είχε εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο αποχώρησης, αλλά πείστηκε να συνεχίσει. Ακολούθησαν η διαφωνία με τον ομοσπονδιακό τεχνικό, η αποχώρησή του από προπονητικό καμπ και η πειθαρχική υπόθεση που προέκυψε.
