Τα μαθηματικά και όχι μόνο, πληγώνουν τον φετινό Ολυμπιακό. Όταν έχεις ρόστερ 18 παικτών και έχεις έξι τραυματισμούς, είναι απλή αριθμητική… οι επιλογές σου περιορίζονται σε εξαιρετικά δυσμενές επίπεδο, οδηγώντας σε ατραπούς.
Όταν επίσης δεν έχεις και τα «υλικά» για να φέρεις εις πέρας ένα αξιόπιστο δημιούργημα, τότε σε κάποια στιγμή, θα «παντρευτούν» παράγοντες για να έρθει και ένα πολύ ατυχές αποτέλεσμα, όπως απόψε στο Στέλιος Κυριακίδης. Τι εννοούμε υλικά; Kάθε τακτική επιλογή που κάνεις πρέπει να διέπεται από επαγωγικούς συλλογισμούς της ποδοσφαιρικής λογικής. Ίσως κάνουμε και λάθος, ίσως το διαβάζουμε άστοχα, όμως αυτό που εξάγει κανείς ως συμπέρασμα για τη βασική δυσλειτουργία του Ολυμπιακού, είναι ότι παίζει 3-4-3 ή 3-5-2 χωρίς κλασικά φουλ μπακ. Πεχλιβάνης, Ζαν Φελίπε, Βρίκκης, Ενρίκε, Ρόσα… κανείς δεν μπορεί να υπηρετήσει αυτόν τον ρόλο σε βαθμό που αυτός ο τακτικός σχηματισμός να μπορεί να δώσει κάτι στον Ολυμπιακό. Επιπλέον όλοι προαναφερθέντες είναι όλοι πολύ καλές μονάδες, ο Ζαν Φελίπε μάλιστα ξεχώρισε κόντρα στην Κρασάβα.
Επιπρόσθετα, από ότι φάνηκε ο Μπρούνο Παζ είναι αναντικατάστατος. Ο Αγκολέζος είναι κεφάλαιο για το φετινό μαυροπράσινο σύνολο, αφού συνδέει ιδεατά αμυντική και μεσαία γραμμή. Καταληκτικά και ξεκάθαρα, αυτές είναι οι τρεις μεταγραφές που πρέπει να κάνει κατά την προσωπική μου άποψη ο Ολυμπιακός τον Ιανουάριο. Δύο κλασσικά φουλ μπακ και ένα αντι-Παζ, εάν υπάρχει στην αγορά.
