Υπάρχουν επιτυχίες που φαίνονται στον βαθμολογικό πίνακα και άλλες που χρειάζεται να κοιτάξεις λίγο πιο βαθιά για να καταλάβεις το μέγεθός τους. Το φετινό ξεκίνημα του Ερνάν Λόσαδα στον Απόλλωνα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ο Αργεντινός τεχνικός βρίσκεται μόλις εννέα μήνες στο Κολόσσι, όμως μέσα σε αυτό το διάστημα έχει ήδη αφήσει έντονο το αποτύπωμά του. Ανέλαβε τον περασμένο Δεκέμβριο μια ομάδα που βρισκόταν στην έκτη θέση και δεν είχε εξασφαλισμένη ούτε τη συμμετοχή της στα πλέι οφ. Στο τέλος της σεζόν, ο Απόλλωνας ήταν τρίτος, έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου και επέστρεψε στην Ευρώπη μετά από τέσσερα χρόνια.
Όλα αυτά μέσα από ένα εντυπωσιακό αήττητο σερί που άλλαξε την εικόνα και κυρίως την ψυχολογία της ομάδας. Κι όμως, αυτό που κάνει τώρα ίσως να είναι ακόμη πιο δύσκολο. Τέσσερις αγωνιστικές στο πρωτάθλημα, αήττητος με τρεις ισοπαλίες και μία νίκη και απέναντι σε τέσσερις διαφορετικές προκλήσεις. Όχι, όμως, με πλήρες ρόστερ. Από τα πρώτα δύο παιχνίδια έλειπαν οι Τόμας και Βέισμπεκ, ενώ λίγο πριν από την πρεμιέρα προέκυψε η απουσία του Λιούμπιτς. Στο ίδιο παιχνίδι ο Απόλλωνας έχασε και τον Μπράουν. Στη δεύτερη αγωνιστική προστέθηκε στη λίστα των απόντων και ο Άγγελος Ανδρέου. Στην τρίτη οι Τόμας και Βέισμπεκ επέστρεψαν, όμως ο Λόσαδα έχασε τον βασικό του επιθετικό, Άλεν Όζμπολτ, πριν από την αναμέτρηση με τους πρωταθλητές στο ΓΣΠ. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μέσα στο ίδιο παιχνίδι αποχώρησαν με προβλήματα οι Σπόλιαριτς και Γκασπάρ.
Κάπως έτσι, ο Απόλλωνας έφτασε να δίνει τέσσερα ντέρμπι στη σειρά χωρίς ήττα, έχοντας παράλληλα περιορισμένες επιλογές και στον πάγκο. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Ο Λόσαδα δεν διαχειρίζεται απλώς ένα αήττητο ξεκίνημα. Διαχειρίζεται μια ομάδα που αναγκάζεται διαρκώς να αλλάζει πρόσωπο, ρόλους και ισορροπίες, χωρίς να χάνει τον προσανατολισμό της. Άλλος τη μία εβδομάδα, άλλος την επόμενη. Άλλος βασικός, άλλος εκτός.
Και παρ’ όλα αυτά, ο Απόλλωνας συνεχίζει να παίρνει αποτελέσματα. Μέσα σε εννέα μήνες ο 44χρονος τεχνικός έχει ήδη προλάβει να κάνει πολλά. Ίσως, όμως, αυτό που βλέπουμε τώρα να είναι το πιο δύσκολο απ’ όλα.
Γιατί άλλο να έχεις διαθέσιμο το καλύτερο δυνατό σου ρόστερ και να παρουσιάζεις μια ομάδα που κερδίζει και άλλο να χάνεις συνεχώς βασικά κομμάτια και να βρίσκεις κάθε φορά τον τρόπο να μην καταρρέεις.
